|
Achter tranen van verdriet...
schuilt een glimlach van
herinneringen...
Tijd heelt geen wonden.
Tijd leert je leven met verdriet.
zeer geduldig tot je weer schoonheid ziet.
Er is een tijd van komen,
Er is een tijd van gaan,
De tijd van jullie moeder is nu gekomen,
Om naar een vredige wereld te gaan,
Waar ze eindelijk tot rust kan komen,
En over jullie kan waken tot in
eeuwigheid.
Als het
leven je
ontglipt
en de dood
is zo
dichtbij
dan
verdwijnt
de woede
en voel je
je vrij
De strijd
is
gestreden
je hebt je
best
gedaan
de pijn
zou
verdwijnen
je wist
dat je
moest gaan
Voor ons
was je een
licht
voor
vreemden
duisternis
Je
markante
persoonlijkheid
en je
vrolijke
gezicht
zullen wij
ervaren
als een
groot
gemis
Want een
dag zonder
lach
was voor
jou geen
dag
Van vele
dingen had
je nooit
genoeg
je laatste
reis kwam
veel te
vroeg
Het
diepste
verdriet
wordt zo
dikwijls
verzwegen
Voor 't
diepste
geluk
schieten
woorden
tekort
Wij zijn
met ons
diepste
verlangen
verlegen
Waar 't
liefste
bezit
slechts
herinnering
wordt
Zoals
een boot
heel
langzaam
achter de
horizon
verdwijnt
zo hebben
wij de
laatste
jaren
stap voor
stap
afscheid
van je
moeten
nemen
wat blijft
zijn onze
herinneringen
Hebben
woorden
wel waarde
voor wie
verstomd
is en
verdoofd?
Doet
medeleven
er nog toe
voor wie
een leven
heeft
verloren?
Maar
heus....
ik voel de
stilte in
je hart
de woede
in je
hoofd
en kan je
tranen
horen
Veel
sterkte,
is al wat
ik kan
zeggen
Zwaar
werden de
dagen
en lang
duurde de
nacht
Hoe
moeilijk
is het
vechten
bij het
ontbreken
van de
kracht
Maar
ondanks je
verlies
van de
strijd om
het leven
Heb je ons
een heel
stuk geluk
en
ontzettend
veel
liefde
gegeven
Een
mengeling
van pijn
en tranen
slechts af
en toe een
sprankje
hoop
Gedreven
door een
sterke
wilskracht
hoewel het
onheil
nader
sloop
Je
gedachtenis
zal immer
blijven
te vroeg
ben je van
ons
heengegaan
We houden
van je en
zijn je
dankbaar
voor alles
wat je
hebt
gedaan |
